روش های درمان بیماری هوچکین

روش های درمان بیماری هوچکین

بیشتر بخوانید: علائم و تشخیص سرطان غدد لنفاوی هوچکین


اصلی ترین درمان های لنفوم هوچکین شیمی درمانی و پرتو درمانی می باشد.

شیمی درمانی:

شیمی درمانی برای توقف یا کاهش رشد سلول های سرطانی تجویز می شود.

در اکثر موارد از ترکیب چندین داروی شیمی درمانی که رژیم شیمی درمانی نامیده می شود استفاده می گردد.

اکثر این داروها وریدی تزریق می شوند.
شیمی درمانی هر روز انجام نمی شود و به صورت دوره ای می باشد.

هر دوره ی شیمی درمانی که به طور معمول ۲۱ یا ۲۸ روز طول می کشد شامل زمان مصرف دارو و استراحت پس از آن برای بهبودی بدن از عوارض ناشی از آن می باشد.

به عنوان مثال رژیم ABVD دوبار و با فاصله ی زمانی ۱۴ روز بین آنها تزریق می شود که به کل آن یک دوره ی درمان گفته می شود.

اگر این رژیم ۴ دوره تکرار شود کل زمان درمان حدود ۴ ماه به طول می انجامد.

رژیم های شیمی درمانی لنفوم هوچکین عبارتنداز:

 

عوارض جانبی: نوع و شدت عوارض جانبی شیمی درمانی به ترکیب و دوز داروهای مورد استفاده بستگی دارد.

شایع ترین عوارض جانبی این درمان ریزش موقتی موها، تهوع، استفراغ، خستگی، کاهش اشتها، افزایش ریسک عفونت و مستعد کبود شدن و خون ریزی بدن، می باشند.

اکثر این عوارض قابل پیش گیری یا درمان هستند.

عوارض جانبی دیررس شیمی درمانی عبارتنداز:

 

ناباروری:

برخی از داروهای شیمی درمانی می توانند به تخمک های زنان آسیب وارد کنند.

اگر تعداد زیادی از این تخمک ها آسیب ببینند یا ازبین بروند فرد وارد یائسگی زودرس می شود.

بدین معنی که خون ریزی ماهیانه ی آنها متوقف شده و فرد به دلیل آسیب به تخمک ها و یا ازبین رفتن آنها بارور نمی شود.

این عرضه اغلب با رژیم BEACOPP ایجاد می شود. حدود ۵۰% از زنانی که این رژیم را دریافت می کنند به طور دائم قاعدگی آنها متوقف می شود اما به نظر نمی رسد رژیم ABVD آسیبی به تخمک ها برساند.

در مردان نیز مشابه زنان BEACOPP سبب کاهش تعداد اسپرم ها و ناباروری فرد می شود اما ABVDاین طور نیست.

 

آسیب به ریه:

Bleomycin که در رژیم های شیمی درمانی استفاده می شود می تواند به ریه ها آسیب برساند.

ریسک این آسیب در افرادی که رادیوتراپی سینه نیز دریافت کرده اند بیشتر است.

 سرطان های ثانویه:

افرادی که بخاطر بیماری هوچکین تحت درمان قرار می گیرند احتمال ابتلا به سرطان در آینده را دارند.

شایع ترین سرطان های ثانویه عبارتنداز: سرطان پستان، ریه و سیستم گوارشی.

در برخی از موارد پرتو درمانی می تواند سال ها پس از درمان ریسک ایجاد سرطان در نواحی تحت درمان را افزایش دهد.

زنان زیر ۳۰ سال ریسک ابتلا به سرطان پستان و سیگاری ها ریسک ابتلا به سرطان ریه ی زیادی خواهند داشت.

ممکن است فرد به لوسمی یا لنفوم های دیگر نیز مبتلا شود.

پرتو درمانی: پرتو درمانی شامل استفاده از اشعه ی X پر انرژی برای کاهش یا توقف رشد سلول های سرطانی می باشد.

برخلاف سلول های سالم، سلول های سرطانی پس از چند روز پرتوگیری پیاپی نمی توانند خود را ترمیم کنند.

این عامل سبب توقف رشد این سلول ها ومرگ تدریجی آنها می شود.
گاهی اوقات برای لنفوم هوچکین پس از اتمام شیمی درمانی، پرتو درمانی تجویز می شود و پرتو با دقت به ناحیه ای که غدد لنفاوی درگیر واقع هستند، هدایت می شود.

پرتو درمانی باید با دوز روزانه ی کم یک دوره ی چند هفته ای انجام شود تا عوارض جانبی آن بالا نرود.

عوارض جانبی: طی پرتو درمانی در برخی از افراد پوست ناحیه ی درمان تغییراتی می کند (مشابه آفتاب سوختگی).

این تغییرات با گذشت زمان برطرف می شود.

عوارض جانبی دیگر می تواند شامل خستگی و تهوع باشد.

فرد باید درباره ی مزایا و مضرات پرتو درمانی با پزشک خود مشورت کند.

کاهش دوز پرتو درمانی و ابعاد میدان درمانی می تواند عوارض جانبی آن را کاهش دهد.

پیوند سلول های بنیادی مغز استخوان:

پیوند مغز استخوان ممکن است در موارد زیر انجام شود:

لنفوم هوچکین عود کرده

لنفوم هوچکین مقاوم به روش های درمانی دیگر که می تواند شامل افرادی باشد که بیماری شان پس از یک دوره ی درمانی عود کرده است.

آزمایش های بالینی:

اکثر مبتلایان به لنفوم هوچکین می توانند در آزمایش های بالینی که انجام می شوند، شرکت کنند.

آزمایش بالینی یک روش دقیق و کنترل شده برای بررسی کار آمدی درمان های جدید و یا ترکیب درمان های فعلی می باشد.

این آزمایش ها در سراسر جهان انجام می شوند.

 

درباره نویسنده

صبر، عنصر اصلی موفقیت است.

مقالات مرتبط

نگارش یک پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *